Ik heb net het boek ‘Planten der doden’ , Rituelen rondom sterven en begraven, uitgelezen. Geschreven door kruidengeneeskundige en druïde Aukje Bor-Stokroos en uitgegeven bij A3 boeken De schrijfster is (net als ik) van mening dat het transformatieproces van het sterven en naar gene zijde gaan nog veel meer aandacht mag krijgen. Ik merk inderdaad dat voor sommige mensen ‘de dood’ nog best een taboe-onderwerp is. Daarom breng ik dit onderwerp en boek graag ter sprake.
Dit boek is echt prachtig geschreven. Er komen maar liefst 30 kruiden/bomen/planten in aan bod.
De schrijfster deelt zeer waardevolle informatie, ik deel er graag iets over met jullie……
Vlas en brandnetel komen bijvoorbeeld ter sprake wanneer er geschreven wordt over een lijkwade of hennekleed. Wat een prachtige kruiden hiervoor ja, zeker wanneer iemand op een natuurbegraafplaats begraven wordt voelt dit als heel passend om in begraven te worden.
Grote Tijm en Rozemarijn kunnen worden toegevoegd om waswater te maken leerde ik uit het boek. Hiermee kan de overleden gewassen worden. Wat jammer dat ik hier 5 jaar geleden nog niets over wist. Mijn moeder en broer hebben mijn vader namelijk gewassen na zijn overlijden, had ik van dit kruiden-waswater geweten dan had ik dit kunnen maken.
Aukje deelt in haar boek niet alleen een recept over het maken van waswater ook een voor het maken van een balsemolie. Ook fijn voor wie dat graag wil gebruiken.
Niet elke stervende doorloopt het stervensproces even rustig. Super mooi is het dan ook dat in het boek de homeopathische verdunning van Monnikskap ter sprake komt voor wanneer er onrust is en angst voor de dood. Ook de bloesemremedie van Hulst of Sleedoorn kan soms veel betekenen in de laatste levensfase.
Aan de nabestaanden wordt ook gedacht in dit boek. Zo beschrijft Aukje Moerrasspirea die zachtheid en troost biedt. Of thee van het Madeliefje, een thee die troost schenkt.
In het boek staat een recept voor sleedoornlikeur, een likeur die gedronken kan worden om de dode te eren.
Gele Lis verwerken in een rouwboeket vindt ik een mooi idee om te onthouden. Deze bloem staat namelijk symbool voor de eeuwige staat van de ziel.
Het vergeet-mij-nietje komt uiteraard ook ter sprake. Zij staat voor eeuwige liefde, liefde die de dood overstijgt. Wij zullen nooit vergeten hoe er spontaan vergeet-mij-nietjes bij ons in de tuin ontstonden nadat onze Golden Retriever Sella naar gene zijde was gegaan. Inmiddels verschijnen zij al een jaar of 10
Het meest geraakt ben ik over Kamille (Chamomilla matricaria) en het Madeliefje. Kamille is namelijk mijn jaarkruid in de jaaropleiding tot Kruidenvrouw. Een van de teksten die ik geschreven heb over Echte Kamille gaat over Kamille in de kraamtijd. Dan nu te lezen over Kamille rondom sterven, maakt de cirkel zo mooi rond. In de palliatieve zorg wordt Kamille ingezet om pijn, angst en onrust te verlichten. Ja, daar is zij zo geschikt voor. Ik noem Kamille altijd groots in haar zachtheid.
Wist je dat de Egyptenaren Kamille gebruikten tijdens hun mummificatieprocessen? En dat Lavendel vroeger werd ingezet om de geur van de overledene te maskeren.
Om terug te komen op waarom het Madeliefje mij zo aansprak, omdat dit een prachtig kinderkruid is dat bij kinderziekten kan worden ingezet. Daarnaast is het een mooi kruid om te gebruiken rondom het sterven en begraven van een kind. Zo kan er voor het kind een mooie bloemenkrans gemaakt worden tijdens het afleggen. Madeliefjes kunnen uitgestrooid worden over het graf. Toen ik dat las kon ik echt al voor mij zien hoe klasgenootjes of siblings van het overgegane kind deze zouden uitstrooien.
Prachtig om in het boek te lezen over bepaalde oude gebruiken. Deze spreekt mij bijvoorbeeld erg aan, de graftroon gemaakt van beukenhout omwonden met dennentakken. Deze werd op een graf geplaatst en herinnerde de levenden eraan dat het leven oneindig is en de dood slecht een transitie.
Het boek bevat prachtige foto’s en tekeningen er valt echt een hoop moois over dit boek te vertellen, maar misschien moet je het maar gewoon lezen 🙂

Karin Maria Eschweiler-Buys